ชีวิตคือ . . . ความไม่แน่นอน
ก็เหมือนละคร ในแต่ละตอนที่เปลี่ยนไป
สุขได้ไม่นาน เดี๋ยวมันก็ทุกข์ใจ
ไม่ยิ้ม ไม่ร้องไห้ ไม่ปวดร้าว
แปลว่าคนนั้นไซร้ . . .  ไม่มีลมหายใจอยู่ในโลกา

ขาดเขา แต่เราก็ต้องอยู่
ถึงแม้ว่าเขา . . . ไม่รับไม่รู้ ก็ช่างเขา
แค่คนไม่รักจริง ทิ้งกันลงไม่เห็นแม้เงา
แล้วจะแคร์ . . . แต่เขาไปทำไม

วันนี้แค่เสียน้ำตา . . . เดี๋ยวไม่ช้าก็หาย
อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ แปลว่า . . . เรายังหายใจ
ยังมีวันเริ่มต้นใหม่ ได้ทุกวัน

ชีวิตยังเป็นของของเรา . . .
ที่ไม่มีใคร มาพรากออกไปได้ทั้งนั้น
ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องแคร์มัน
พรุ่งนี้ ... นั้น เราค่อยยิ้มให้กับตัวเอง